Vertrek en 11 september
Het is zondag, en het is 11 september. Deze twee feiten kunnen niet verhinderen dat Marike vandaag gewoon om 8 uur opstond om de hele dag audities te houden voor de twee grote producties die zij en haar mede-aspirant-regisseurs dit semester op de planken moeten krijgen. Het is tevens (voorlopig) mijn laatste dag in New York: vanavond om negen uur neem ik de Greyhound naar Ohio, alwaar het studiegedeelte van mijn verblijf in de States begint.
Nadat ik vanochtend een bezoek had gebracht aan het Sky Scraper Museum (dat ik iedereen van harte kan afraden: een kaartje kost voor studenten minder dan een hotdog, maar ik zou voor de hotdog kiezen. En dan te bedenken dat ik van hotdogs al niet bepaald onder de indruk ben.), besloot ik toch maar even langs Ground Zero te lopen. Bij het gapende gat in Lower Manhattan was dan toch wel iets te merken van de vierde verjaardag van de aanslagen: in een straal van zo’n honderd meter rond Ground Zero regelden grote hoeveelheden politie het verkeer en stonden grote hoeveelheden brandweerwagens opgesteld. De brandweer leek echter veeleer aanwezig om de gevallen collega’s te herdenken dan om een eventuele brand te blussen: alle brandweerlieden liepen in hun keurig uniform. Verder: heel veel tv-ploegen en heel veel mensen. Door een luidspreker lazen familieleden van de slachtoffers steeds een aantal namen van de overledenen voor. De sfeer was echter nauwelijks verdrietig of gelaten te noemen: het grootste deel van de mensenmassa leek, net als ik, meer uit nieuwsgierigheid dan uit verdriet op het gebeuren te zijn afgekomen. Iets ten noorden van Ground Zero schreef een vliegtuig letters in de lucht, maar niets dat met de herdenking te maken had: ‘Drink Heineken’ was de boodschap waarop de bezoekers werden getracteerd.
In de rest van de stad is weinig te merken van de herdenking van de aanslagen: de winkels zijn op zondag gewoon open in New York, ook op 11 september. Kerken houden speciale diensten, vanavond zal er een soort herdenking zijn aan de Hudson, waarbij mensen kaarsjes de rivier zullen laten afdrijven, en om precies 9:11pm zullen de lampen die het Empire State Building verlichten een minuut lang uitgaan. Maar dat is het wel. Het leven gaat door, en de straten en metro’s zijn vandaag net zo druk als de hele afgelopen week.
In de metro zittend realiseer je je wel hoezeer New York zich er niet onder heeft laten krijgen door de aanslagen van 11 september. Als er in Nederland een regisseur, die moslims steevast aanduidt als geitenneukers, wordt doodgeschoten, is het huis meteen te klein, gaan er moskeeën in de hens, moet het ‘publiek debat’ over ‘de Islam’ worden ‘aangezwengeld’ en vreest Maurice de Hond dat Nederland zal afglijden naar een soort Weimar-republiek. New York, waar moslimextremisten vier jaar geleden de grootste terreuraanslag ooit uitvoerden, blijft een vrolijke, drukke maar vooral ook cosmopolitische stad. De taxi’s worden gereden door Sikhs met tulbanden. In elk winkeltje word je bediend door Mexicanen en Puertoricanen. (Leuk feit: meer dan de helft van hen is illegaal, maar de Immigratiedienst ICE doet hier niets aan. Deze mensen zijn broodnodig voor de economie, en worden dus gewoon met rust gelaten.) De kapper die ik gisteren bezocht werd gerund door mensen uit de Oekraine die hier een jaar geleden waren aangekomen. De metro zit vol met mensen van elke achtergrond. Kijk je omhoog naar de reclamceborden, dan zie je borden van universiteiten die cursussen Engels aanbieden in de avonduren, rechtswinkels die je kunnen helpen met immigratiepapieren, en, nog wel het mooiste, de oproep tot gemeenteraadsverkiezingen (komende dinsdag) in het Engels, Chinees en Spaans. ‘Educate yourself and vote!’ staat er in alle talen. Ik zie al voor me wat voor rel de een of andere zielige Nederlandse politicus zou gaan schoppen zodra er Turkse en Arabische reclameborden in het straatbeeld zouden verschijnen, vooral met betrekking tot verkiezingen. Vergeleken met New York is Nederland niet tolerant, maar wel kleingeestig, bangig en xenofoob. Helaas deelt de president van dit land de ruimdenkendheid van de New Yorkers niet. Bush wordt hier in de pers dan ook nog veel harder aangepakt dan in Nederland. De mensen hier haten Bush.
Ik vind New York een fantastische stad, en zal er vanavond met enige spijt afscheid van nemen. Dan gaat het landinwaarts, naar de ‘swingstate’ Ohio (die uiteindelijk toch nog voor Bush stemde), en de grootste campus van de VS. OSU heeft de naam de grootste ‘party-university’ van de VS te zijn. Ook zijn ze er helemaal gek van American Football. Niettemin heeft het een erg goede reputatie. We gaan het allemaal zien.
PS Die foto dat ben ik echt! Ik had vroeger die trui. Mijn vader vond deze foto, was perplex door het toeval en heeft toen mijn broertje gevraagd om in te breken in mijn site (hij heeft het wachtwoord) en de foto van Coen en mij te vervangen door deze. Toen ik vanochtend inlogde was ik zelf ook totaal verbaasd.
Nadat ik vanochtend een bezoek had gebracht aan het Sky Scraper Museum (dat ik iedereen van harte kan afraden: een kaartje kost voor studenten minder dan een hotdog, maar ik zou voor de hotdog kiezen. En dan te bedenken dat ik van hotdogs al niet bepaald onder de indruk ben.), besloot ik toch maar even langs Ground Zero te lopen. Bij het gapende gat in Lower Manhattan was dan toch wel iets te merken van de vierde verjaardag van de aanslagen: in een straal van zo’n honderd meter rond Ground Zero regelden grote hoeveelheden politie het verkeer en stonden grote hoeveelheden brandweerwagens opgesteld. De brandweer leek echter veeleer aanwezig om de gevallen collega’s te herdenken dan om een eventuele brand te blussen: alle brandweerlieden liepen in hun keurig uniform. Verder: heel veel tv-ploegen en heel veel mensen. Door een luidspreker lazen familieleden van de slachtoffers steeds een aantal namen van de overledenen voor. De sfeer was echter nauwelijks verdrietig of gelaten te noemen: het grootste deel van de mensenmassa leek, net als ik, meer uit nieuwsgierigheid dan uit verdriet op het gebeuren te zijn afgekomen. Iets ten noorden van Ground Zero schreef een vliegtuig letters in de lucht, maar niets dat met de herdenking te maken had: ‘Drink Heineken’ was de boodschap waarop de bezoekers werden getracteerd.
In de rest van de stad is weinig te merken van de herdenking van de aanslagen: de winkels zijn op zondag gewoon open in New York, ook op 11 september. Kerken houden speciale diensten, vanavond zal er een soort herdenking zijn aan de Hudson, waarbij mensen kaarsjes de rivier zullen laten afdrijven, en om precies 9:11pm zullen de lampen die het Empire State Building verlichten een minuut lang uitgaan. Maar dat is het wel. Het leven gaat door, en de straten en metro’s zijn vandaag net zo druk als de hele afgelopen week.
In de metro zittend realiseer je je wel hoezeer New York zich er niet onder heeft laten krijgen door de aanslagen van 11 september. Als er in Nederland een regisseur, die moslims steevast aanduidt als geitenneukers, wordt doodgeschoten, is het huis meteen te klein, gaan er moskeeën in de hens, moet het ‘publiek debat’ over ‘de Islam’ worden ‘aangezwengeld’ en vreest Maurice de Hond dat Nederland zal afglijden naar een soort Weimar-republiek. New York, waar moslimextremisten vier jaar geleden de grootste terreuraanslag ooit uitvoerden, blijft een vrolijke, drukke maar vooral ook cosmopolitische stad. De taxi’s worden gereden door Sikhs met tulbanden. In elk winkeltje word je bediend door Mexicanen en Puertoricanen. (Leuk feit: meer dan de helft van hen is illegaal, maar de Immigratiedienst ICE doet hier niets aan. Deze mensen zijn broodnodig voor de economie, en worden dus gewoon met rust gelaten.) De kapper die ik gisteren bezocht werd gerund door mensen uit de Oekraine die hier een jaar geleden waren aangekomen. De metro zit vol met mensen van elke achtergrond. Kijk je omhoog naar de reclamceborden, dan zie je borden van universiteiten die cursussen Engels aanbieden in de avonduren, rechtswinkels die je kunnen helpen met immigratiepapieren, en, nog wel het mooiste, de oproep tot gemeenteraadsverkiezingen (komende dinsdag) in het Engels, Chinees en Spaans. ‘Educate yourself and vote!’ staat er in alle talen. Ik zie al voor me wat voor rel de een of andere zielige Nederlandse politicus zou gaan schoppen zodra er Turkse en Arabische reclameborden in het straatbeeld zouden verschijnen, vooral met betrekking tot verkiezingen. Vergeleken met New York is Nederland niet tolerant, maar wel kleingeestig, bangig en xenofoob. Helaas deelt de president van dit land de ruimdenkendheid van de New Yorkers niet. Bush wordt hier in de pers dan ook nog veel harder aangepakt dan in Nederland. De mensen hier haten Bush.
Ik vind New York een fantastische stad, en zal er vanavond met enige spijt afscheid van nemen. Dan gaat het landinwaarts, naar de ‘swingstate’ Ohio (die uiteindelijk toch nog voor Bush stemde), en de grootste campus van de VS. OSU heeft de naam de grootste ‘party-university’ van de VS te zijn. Ook zijn ze er helemaal gek van American Football. Niettemin heeft het een erg goede reputatie. We gaan het allemaal zien.
PS Die foto dat ben ik echt! Ik had vroeger die trui. Mijn vader vond deze foto, was perplex door het toeval en heeft toen mijn broertje gevraagd om in te breken in mijn site (hij heeft het wachtwoord) en de foto van Coen en mij te vervangen door deze. Toen ik vanochtend inlogde was ik zelf ook totaal verbaasd.
3 Comments:
Bovendien is deze foto natuurlijk ook gewoon veel leuker dan die van Coen! :P
Je broertje
Je begrijpt natuurlijk dat we deze ludieke actie niet konden laten...
Toen ik die foto in handen kreeg stond ik uiteraard ook wel heel erg met m'n ogen te knipperen, maar deze prent is helemaal authentiek, niks aan gephotoshopt of wat ook. Niet te geloven, toch?
Vader
Ha, my Improbalility Drive is working! I shall now become President of the Universe, mwhahahaha!
Post a Comment
<< Home