Eten in Columbus

Ik vrees dat ik tot op zekere hoogte een culinair determinist ben. Zo heb ik bijvoorbeeld een aangeboren argwaan voor mensen die niet van blauwe kaas houden. In mensen die een vies gezicht trekken bij het zien van olijven vermoed ik onmiddellijk gewelddadige persoonlijkheidsstoornissen. Mensen wier favoriete gerecht elleboogjesmacaroni met ham en kaas is, zijn in mijn ogen een gevaar voor samenleving.
Dit alles in ogenschouw nemend, worden alle misstanden in Amerika ineens een stuk begrijpelijker wanneer je over High Street loopt en naar het winkelaanbod kijkt. Deze straat, die de levensader van de campus vormt, is een doffe aaneenschakeling van McDonald’s, Chipotles (eigendom van McDonald’s, verkoopt burrito’s), Wendy’s (soort McDonald’s), willekeurige pizzeria’s (meestal onderdeel van een keten) en Subways of variaties daarop (doet in sandwiches), iets genaamd Steak&Shake en een enkel Chinees restaurant. Porties zijn relatief groot, en alles bevat vooral heel veel vlees. De weinige supermarkten die deze fastfoodrestaurants afwisselen zijn weliswaar allemaal vierentwintig uur per dag open, maar verkopen geen van alle groenten of fruit. Oh, leuk feit: Vincent heeft een nieuw record gezet. Een brood dat hij ruim een maand geleden uit het oog was verloren was weliswaar enigszins uitgedroogd, maar niet beschimmeld.
Blijkbaar is er voor deze producten ook simpelweg geen markt: de studentenflat waar ik hier woon, met zijn ettelijke honderden kamers, telt twee keukens, jawel, ieder voorzien van één gasstel. In deze keukens is meestal vrij druk, maar de enige reden daarvoor is dat dit gebouw voor een niet onaanzienlijk deel door internationale studenten wordt bevolkt. Pakistanen, Chinezen, Italianen, Zwitsers en Duitsers bereiden er met grote regelmaat de meest ingewikkelde gerechten, maar Amerikanen zal men praktisch nooit in deze keukens aantreffen. Slechts één verschrikkelijke conclusie rest ons: de Amerikaanse studentenpopulatie laat inderdaad iedere avond pizza komen of haalt iets af bij Wendy’s.
Een verhaal op zich is Amerikaanse kaas. Ongeveer eens per week neem ik de bus naar Giant Eagle, om daar boodschappen te doen. Dit is een enorme, tamelijk luxe supermarkt – een soort Albert Heijn maar dan veel groter. Ook de kaasafdeling ziet er op het eerste gezicht zeer goed voorzien uit. Schijn bedriegt echter. Na enkele verwoede pogingen heb ik ontdekt dat Amerikaanse kaas een grote samenzwering is. Er liggen tientallen soorten kaas in de etalage, genaamd Swiss, American, Provolone, Cheddar etcetera, maar… er is geen verschil! Het is allemaal rubberige jonge kaas met een weeïige smaak – zoiets als de smeltkaas die je in Nederland in voorvepakte plakjes kunt kopen. Ook wil ik de toekomstige bezoeker van dit land waarschuwen tegen het wanproduct dat ze hier mozzarella noemen: voor iets meer geld krijg je dan in plaats van rubberige jonge kaas, extreem jonge en extreem rubberige kaas in de vorm van een bol. Normale mozzarella is weliswaar te koop, maar wordt beschouwd als een delicatesse, en is voor ongeveer 10 dollar per minipakje te verkrijgen. Deze constructie is me een raadsel, omdat normale mozzarella zo extreem makkelijk en goedkoop te produceren is. Het zou toch niet zo zijn dat er meer markt is voor de rubberen variant?
Wat ook opvalt is het totale gesprek aan gespecialiseerde winkeltjes die in eten doen. In de eerste instantie valt het niet zo op, maar op een gegeven moment realiseer je je dat in Columbus de bakkers, slagers, viswinkels en dergelijke simpelweg in het straatbeeld ontbreken. Ze bestaan niet! Voor boodschappen is men aangewezen op de UDF, de CVS en de Giant Eagle. Of men doet gewoon géén boodschappen en gaat naar Brenen’s om te ontbijten, naar Chipotle om te lunchen en naar Wendy’s om te dineren.
Dit alles in overweging nemend wordt de culinair determinist ineens een hoop duidelijk over dit land. Zaken als Guantanamo Bay, het verbod op het homohuwelijk, Apocalyptisch denken, de National Rifle Association… ze vallen allemaal te verklaren door het feit dat de eetgewoonten in Heartland America precies zo verschrikkelijk zijn als wij ons in Nederland altijd voorstellen.

Of nee… wellicht is dat toch niet helemaal eerlijk. Als je High Street langs de campus afloopt krijg je inderdaad een vrij sombere indruk van de Amerikaanse eetcultuur. De kunst is echter om te blijven lopen. Na ruim 10 minuten zuidwaarts te hebben gesjokt kom je in het Short North. Deze buurt, bekend als de homobuurt van Columbus (hetgeen in de praktijk enorm meevalt) wordt getekend door kleine, gezellige restaurantjes en cafés, allemaal gevestigd in mooie oude laat-19e eeuwse huizen. Geen McDonald’s te bekennen.
Blijf lopen. Zo’n tien minuten verderop verlaat je de Short North, en zie je aan je rechterhand een enorme markthal met daarop een enorm bord ‘North Market.’ Sla af en loop erheen. Wat je binnen aantreft is een markt die al je verwachtingen overtreft en die alles verkoopt wat je voor het bereiden van een enorme maaltijd maar zou willen hebben. Groenten in alle soorten en maten, een bakker met de meest fantastische soorten brood (5 dollar per stuk, maar goed), een kaasstalletje waar ze alle denkbare soorten geïmporteerde kaas hebben (inclusief rauwmelkse kazen die in Europa niet meer verkocht mogen worden), een visstal, een enorm aanbod van alle soorten kruiden, thee en koffie, een winkel die zich specialiseert in geïmporteerde wijnen en bieren met een selectie Belgisch bier die je in een Nederlandse slijterij zelden zult aantreffen… Het paradijs op aarde waar het op eten aankomt, kortom. Dat deze North Market alleen kan bestaan door zware sponsoring door de stad Columbus doet niets af aan het feit dat ze wat mij betreft ook wel zo’n markt in Amsterdam zouden mogen openen.

In mijn eerste weken hier kwam ik Melanie en Calvert tegen, en met hen vorm ik momenteel een soort kookclub, waarop ik al mijn North Market aankopen kan botvieren. Zo’n twee keer week kookt één van ons, en kunnen de andere twee aanschuiven. Melanie komt uit Wisconsin, is extreem links, studeert plattelandssociologie en is absurd voedselbewust. De hele kookclub was haar idee. Calvert komt uit Texas, en is erg verwarrend voor al mijn vooroordelen: hij is een extreem toffe gast en angstwekkend algemeen ontwikkeld, maar is voor wapenbezit en tegen de regering, en weet deze standpunten ook uitstekend te verdedigen. Beiden kunnen fantastisch koken. (Hoewel Calvert zeker een voorkeur voor maaltijden met veel vlees aan de dag legt) We zijn een raar gezelschap, kortom. Samen vormen we, ondanks onze nogal verschillende wereldbeelden en achtergronden, het verenigd Europees-Amerikaans front tegen de fastfoodcultuur. En dat blijkt, als je iets verder kijkt dan de ontmoedigende aanblik van de straten rond de campus, uitstekend mogelijk.