Het mondiale dorp

Alweer twee vrienden die in den vreemde bivakkeren en het thuisfront op de hoogte houden van hun belevenissen door middel van een blog. Ik vond het hele idee van de informatierevolutie altijd een beetje overtrokken, en als er in Nederland weer eens een bibliotheek werd omgedoopt tot kenniscentrum haalde ik meestal schamper mijn schouders op. Niettemin: als ik naar Brammert’s nieuwe blog ga, en op zijn placemark klik waarna ik per GoogleEarth inzoom op zijn huis, en zijn digitale foto’s van Wenen kan bekijken, realiseer ik me plots dat er misschien toch echt wel iets gaande is op het gebied van communicatie.
Mijn vriendengroep is momenteel uitgesmeerd over de halve planeet, tot op het punt dat ik mijn MSN-contacten heb gerangschikt op tijdzone. Ik betwijfel dat deze reislust nu zo’n revolutionaire ontwikkeling is: migratie is van alle tijden, 19e-eeuwse rijkeluiskindjes maakten hun Grand Tour of gingen naar Indië, in de jaren ’60 kreeg iedere antropologiestudent een beurs om naar één of ander ver land te gaan. Maar er is nu toch wel een fundamenteel verschil. Email en MSN maken het, om te beginnen, bijzonder makkelijk om met iedereen in contact te blijven.
Vervolgens is er nu het weblog. Hier besteden veel mensen (althans veel van de mensen die ik ken) veel tijd aan: ze schrijven complete artikelen over hun belevenissen en de omgeving waarin ze verkeren. Deze artikelen kunnen vervolgens gekoppeld worden aan allerlei andere informatiebronnen: foto’s, om te beginnen, zodat een blog bijna een soort persoonlijke krant is. Veel mensen hebben nu digitale camera’s (ik blijf schandelijk achter op dit gebied.) Maar ook de mogelijkheid om je eigen verhaal in context te zetten door verwijzingen naar een van de vele kranten die in hun geheel online verschijnen, of naar andere minder grote nieuwsbronnen. De mogelijkheid om GoogleEarth-placemarks op je blog te zetten, zodat mensen kunnen inzoomen tot op de straat waar je woont, en in je buurt kunnen rondkijken. Een soort ecclectisch, persoonlijk informatieparadijs, kortom.
Pas liet James me iets lezen over "blogmoeheid." Veel mensen zijn nu alweer ziek van het fenomeen blog, omdat de meeste blogs niets anders doen dan bestaande informatie herkauwen. Zo verwijzen veel blogs allemaal naar dezelfde bronnen en naar elkaar, en zijn dus meer een laag ruis dan een zinnige informatiebron. Jonathan Even-Zohar citeerde een vriend van hem, die blogs als ‘anti-informatie’ beschrijft. Misschien geldt dat voor veel blogs, maar zeker niet voor alle, en reisblogs zijn zeker geen ruis. Integendeel: momenteel zijn ze, althans voor mij, een belangrijke en bijzonder leuke manier om op de hoogte te blijven van het wel en wee van een heleboel mensen. Laat ik jullie daarom even voorstellen aan de nieuwe sites in mijn ‘weblogs en dergelijke’-balkje:

Maaike in Edinburgh – Maaike studeert, net als Dirk, een periode in Edinburgh, en heeft besloten een blog bij te gaan houden. Echter: na het ontwerpen van een schitterende blog, stelt ze het schrijven van daadwerkelijke posts steeds uit. Nu ik en Brammert haar als linkpartners hebben opgeworpen, komt daar hopelijk verandering in. Bezoek haar site en laat een comment achter!

Brammert in Wenen – Brammert doet onderzoek in Wenen, en woont aldaar. Zijn avonturen in deze mooie stad kunnen alhier gevolgd worden. Veel, erg mooie foto’s, tot nu toe. En een GoogleEarth placemark!

Think and Explain – Jonathan Even-Zohar zit gewoon thuis in Leiden, maar denkt erg veel na over kwesties als informatienetwerken, het Google-tijdperk, wereldgeschiedenis in het algemeen, en de verbanden tussen al deze dingen. Zijn filosofische overpeinzingen over deze kwesties zijn altijd interessant leesvoer. Een voorbeeld van hoe een niet-reisblog niet per se ruis hoeft te zijn, als je zelf iets nieuws aan het geheel toevoegt.

De verwijzingen die er al langer staan zijn, vanzelfsprekend, ook allemaal erg de moeite waard.