Het proletariaat heeft altijd gelijk!

En zo was het alweer 20 november. Over een krappe drie weken is het semester hier afgelopen. Over een maand sta ik alweer op Schiphol. Inderdaad rolt het semester langzaam tot zijn einde. Werkstukken en eindpresentaties krijgen langzaam vorm. Met koor en toneel is het niet anders: de afgelopen dagen stonden voor mij geheel in het teken van optredens. Drie avonden achter elkaar mocht ik me op het toneel aanstellen in de rol van Leon Trotsky, en vanmiddag had het koor zijn eindoptreden.

Laten we beginnen met het toneelstuk. Toen ik, nu alweer maanden geleden, over de lokale intromarkt sjokte, trof ik een stalletje van de Panopticon Players, een amateurtoneelgezelschap. Zij deden dit kwartaal eenakters, en ik liet mezelf noteren voor de mailinglijst. Op de audities van enige dagen later kreeg ik de rol van Trotsky in de schoot geworpen in het stuk Variations on the Death of Trotsky.

Het verhaal van deze eenakter beschrijft de laatste dag in het leven van Trotsky. (Klik hier voor het script in PDF) Trotsky, in ballingschap in Mexico, werd met een bijl vermoord door zijn tuinman, die daar erg veel geld voor kreeg van de KGB. Trotsky lag nog een dag in coma voordat hij uiteindelijk aan zijn hoofdwond bezweek.

Aan het begin van het stuk zit Trotsky achter zijn met boeken en kranten overladen bureau een of ander pamflet te schrijven met een bijl in zijn hoofd. Zijn vrouw, gewapend met een encyclopedie uit 2005, probeert hem ervan te overtuigen dat de tuinman gisteren een bijl in zijn hoofd heeft geslagen, maar Trotsky is zo enorm aan het voortratelen over het proletariaat dat het niet echt tot hem doordringt. Er moet een spiegel aan te pas komen om Trotsky duidelijk te maken dat hij inderdaad een bijl in zijn hoofd heeft. Aan het eind van elk van de in totaal acht variaties valt Trotsky steeds dood neer.
Na al een aantal keer levensloos ter aarde te zijn gestort krijgt Trotsky langzaam door dat hij inderdaad een bijl in zijn hoofd heeft. De tuinman wordt erbij gehaald, en mag tekst en uitleg geven over de motieven voor zijn daad (“Ik geloof dat ik er iets over had gelezen in de encyclopedie”). Het stuk is al met al totaal absurd, en erg grappig om te spelen.

Na de afgelopen weken iedere woensdagavond te hebben gerepeteerd met Liz (mevrouw Trotsky), Mike (de tuinman) en Anthony (regisseur), was het donderdag dan zover. Als eerste van totaal vier eenakters die achter elkaar werden opgevoerd, kwam ons stuk op de planken. Zoals dat soms gaat met stukken die niet al te intensief gerepeteerd zijn, ging de eerste uitvoering stukken beter dan welke repetitie ook. Zodra het publiek er is en om bepaalde grappen begint te lachen, begrijp je het stuk ineens een stuk beter. Na een wat matte tweede voorstelling, hadden we gisteren een fantastische laatste voorstelling, waarbij de zaal op een gegeven moment echt niet meer ophield met lachen. En daarna was het natuurlijk tijd voor de Cast Party. In een studentenhuis waar enkele van de leden en acteurs van Panopticon woonden (Panopticon lijkt zowel qua naam als qua sfeer enorm op Particolarte), werd tot diep in de nacht naar absurde films gekeken en vage jaren ’90-muziek gedraaid, dit alles natuurlijk stemmig voorzien van grote hoeveelheden alcohol. Op de een of andere manier zijn theatermensen altijd enorm gaaf, waar je ook bent.

Vanochtend echter toch maar uit mijn bed geklommen op zeker moment: er moest ook nog een concert gegeven worden met de Men’s Glee Club. Op het programma stonden onder andere Schubert, Schumann, een Hebreeuws stuk en zelfs een heus gospel-stuk! (Ik zal de partituur meeroven naar Nederland.) Dit alles voor een redelijk volle zaal in de OSU School of Music, voorzien van onze rode uniformen. Natuurlijk mochten de Buckeye-songs als uitsmijter niet ontbreken.
Hoewel de OSU Men’s Glee Club echt erg mooi kan zingen, zijn bepaalde aspecten ervan toch best wel verschrikkelijk fout. De uniformen, het feit dat we al zingend in slagorde de trappen afmarcheerden naar het podium, het schaamteloze fundraising tussen de liedjes door, de Buckeye-songs: men geniet hier gewoon op een totaal andere manier van koormuziek dan in Nederland. Hoewel het erg gaaf was om drie maanden bij dit koor te zingen, fanatiek repeterend, veel geld voor het koor verdienend met extreem dure optredens, een strak geregisseerd optreden gevend voor een volle zaal in het conservatorium, zie ik er ondertussen eigenlijk wel weer naar uit om met het Particolartekoor op een zondagochtend, met de alcoholdamp van de vorige avond nog in mijn hoofd, in een of ander obscuur kerkje in een Fries dorpje de muziek die we zelf mooi vinden te zingen, met minder pretentie en met meer lol. (zie ook de site van de OSU Men’s Glee Club)

Na vier dagen van totale drukte zit ik nu op mijn kamer Arvo Pärt te luisteren en mijn eigen dingen te doen. Ik weet dat ik het de komende twee weken waarschijnlijk waanzinnig druk zal hebben, maar voor het moment geniet ik even van het feit dat alle optredens achter de rug zijn en zie ik erg uit naar Thanksgiving, dat ik in Wisconsin en Chicago zal doorbrengen. Daarover later meer.


Afbeeldingen: Trotsky achter zijn bureau in Coyacoan. Dit bureau hebben we vrij precies weten te reproduceren. Foto's van het toneelstuk volgen later.
Verder: de OSU Men's Glee Club zingt een van de Buckeye-songs en brengt daarbij kijkswing in de praktijk. Met dank aan Vincent.